Margot Brekelmans
Margot Brekelmans noemt haar objecten ‘emo honden’. Het gaat over honden, hun huid en hun lichaamstaal. Daar voegt Margot nog een laagje cynisme aan toe. Het woord cynisch komt uit het Grieks: dat ‘honds’ betekent. Dit is een bijnaam die de cynici, een groep Oudgriekse filosofen, zichzelf gaven, zij het met een heel andere bedoeling dan uit het hedendaagse spraakgebruik naar voren komt: de antieke cynici wilden de dierlijke natuur van de mens onder de loep nemen. Met klei, papier maché en vele soorten kunststof kan Margot onbegrensd haar beelden realiseren. Tot er een maat komt die ook voor haar te groot is.
Op deze locatie, vlakbij Okkenbroek, zijn een huisje en een boompje al aanwezig. Alleen een hond ontbreekt er nog...
De grote droom van Margot ziet er als volgt uit: Op een mooie dag fiets je door de landerijen…. In de verte zie je iets dagen. Je fiets verder… en je ziet. Het is een hond…
“Jawel hoor, ontdekt… je kunt erin!” Je loopt een trapje op en je komt in een slaapkamertje. Het mooiste van alles: er is een zit- en eetplek. Je klapt een groot scherm omhoog en je kijkt op 7 meter hoog over het weidse (Groningse) land. Dan nog een kopje thee, in het keukentje, een douche en dan héérlijk naar bed….
Theo van Delft
Theo van Delft maakt ruim twintig jaar ruimtelijke beelden, installaties en video. Hij streeft ernaar in zijn werk iets te onthullen wat er al was. Theo zijn werk gaat over het beleven van tijd, over het beleven van natuurkrachten en innerlijke beweging.
Toen Theo gevraagd werd of hij ons iets kon vertellen over het werk dat hij voor de locatie in gedachten had, schreef hij het volgende:
“Toen ik dit schreef waren de bomen nog kaal.
Met lange armen wijzend naar de wolken traag.
Ken je dat ook, dat de lente al weer voorbij is voor je tijd genomen hebt, om van het prille groen te genieten?
Dit jaar is het me niet ontgaan.
Iedere schakering van het groen heb ik doorlopen.
Niet om de groei vast te leggen, maar om het korte nu te beleven.”
De grootste droom van Theo van Delft is om een gletsjer te kunnen laten wandelen door zijn eigen koude om te kunnen laten zetten in beweging. Het ijs trekt zo veel warmte aan, dat je met een hydraulisch systeem de gletsjer moet kunnen laten schuiven, zoals een rups. Spannend moet dat zijn.
Astrid van Loo maakt werk dat gaat over observeren. Zij laat momenten en plekken zien waarin haar verwondering en vragen tot uitdrukking komen.
Met het thema 'bedrijvigheid', is zij binnen het verenigingsleven van Okkenbroek, Lettele en Wesepe op zoek gegaan naar de verhalen en de mensen achter deze,
vaak zeer actieve, organisaties. De foto’s die hieruit zijn voortgekomen zijn op groot formaat te zien langs de fietsroute. Op deze locatie hangen een aantal kleine exemplaren.
Astrid haar toekomstdromen zijn zo veranderlijk als het weer. Maar, de foto-opdracht voor deze fietsroute zou zij best voor heel Europa willen uitvoeren…
www.astridvanloo.nl
Hellen Abma
Het werk van Hellen Abma is verhalend en poëtisch. Als drie dimensionale gedichten verhouden de beelden zich tot de ruimte waarin zij staan of liggen. Hellen is gefascineerd door de uniciteit en kwetsbaarheid van de mens. Deze fascinatie vormt de basis van haar werk. Zonder wroeging mengt zij mythen, fabels, nieuwsberichten én persoonlijke verhalen in nieuwe taferelen. Zij noemt het “gematerialiseerde momenten, die deuren openen naar vergeten herinneringen”. Hellen vind het belangrijk dat mensen hun eigen invulling kunnen geven aan de betekenis van haar werken. Tegenstellingen tussen vorm en inhoud leiden tot beelden die verwondering oproepen en soms een unheimisch gevoel teweegbrengen
Op deze locatie werkt Hellen aan een participatieproject. Ter voorbereiding voerde Hellen gesprekken met verschillende mensen rondom Lettele. Eén van deze persoonlijke verhalen zette haar aan tot het maken van een nieuw reflectief en uitdagend werk, “Sola Gratia”. Zij wil op haar locatie inspelen op een specifiek deel van de cultuurhistorie in Lettele en de directe omgeving. Het wordt een werk dat uitnodigt om te kijken én te luisteren.
Hellen droomt ervan projecten in de openbare ruimte te kunnen realiseren die specifiek ingaan op de actuele waarden van een specifieke plek of omgeving. Ze is geïnteresseerd in de actuele historie: in de verhalen die mensen in “het nu” binden en verrijken. Een soort beeldende vorm van geschiedschrijving voor de toekomst.
Odd Enjinears (Nederland) met ‘Sh’Bang – Woud van Staal’
‘Woud van Staal’ is een klankinstallatie die bespeeld wordt met medewerking van het
publiek. De toeschouwer baant zich een weg door een klinkend woud van staal, met een
compositie voor iedereen tot gevolg. Het instrumentarium is 60 meter lang en bestaat uit
3000 gestemde buisklokken. Voor toeschouwers is ‘Sh’bang - Woud van Staal’ een
poëtisch vormgegeven muziekstuk. Voor deelnemers is het een intense, maar leuke
belevenis: een akoestische douche voor een ieder die durft.
Op de Spanjaardsdijk 92B (tussen locatie 3 en 4) passeert u het atelier van Marie Claire, Carla Thierry, Elly Provoost en Anja ter Waarbeek. U bent van harte welkom om even een kijkje bij heb te nemen.
Zoro Feigl
Het werk van Zoro Feigl lijken op het eerste gezicht eenvoudig te begrijpen installaties te zijn. Zijn objecten bewegen of maken geluid: elementen draaien, maken lawaai, blazen, spoelen, schieten of ademen. Maar die ogenschijnlijk simpele bewegingen verwijzen naar een diepere betekenis. De context waarin het werk wordt geplaatst geeft een extra laag aan het werk, zoals hier op het loonbedrijf van de firma Flierman.
Zoom In
Workshop voor kinderen, deelname 2 Euro (inclusief iets lekkers) duur: 30 minuten
Kinderen kunnen onder leiding van Floor Coolsma en Marleen van den Heuvel zelf aan het werk op deze locatie. De kinderen nemen een watermonster en bekijken dat onder de microscoop, ze zoomen in; het lijken wel monsters! Aansluitend maken zij in een glazen potje hun eigen monster.
Op de vrijdag bouwen leerlingen samen met kunstenaar Andreas Hetfeld een bijzonder nest op deze locatie. Ook dit nest is te zien. .
Beeldend Dans Theater Telder (Nederland) met dansvoorstelling‘Hebban Olla Vogala Nestas’
Dansvoorstelling in een gigantisch, van hout gemaakt vogelnest. Het publiek moet op
ladders klimmen om de voorstelling te kunnen zien. Toeschouwers krijgen dus de kans
om mee te gluren over de rand van dit reusachtige vogelnest. Eenmaal op de ladder
geklommen ziet men drie dansers, zingend, fladderend en onbeholpen als vogels. Een
korte, poëtische voorstelling over het verlangen om bemind te worden.
Mede als dwarsverbinding naar het educatief project met vogelnesten.
Karin Gerfen
Karin Gerfen maakt ruimtelijke installaties en beelden op locatie. De fascinatie voor structuren van mens (cultuur) en natuur, details in een ruimte en symboliek uit de omgeving kunnen een uitgangspunt zijn van waaruit zij werkt. Zij werkt veelal met uiteenlopende natuurlijke materialen als stof, papier, draad en elementen. Karin verzamelt deze, stelt ze opnieuw samen en schept met deze ingrediënten nieuwe beelden. Ze laat de ‘binnenkant’ buiten zien. Ze herhaalt vormen, vergroot details, laat zien wat er niet is, of juist wat er ooit was.
Het werk voor de kunstfietsroute, in de nok van een grote schuur, is gemaakt van stof en draad. Het bestaat uit een herhaling van dezelfde vorm. Door het spannen van de draden wordt deze vorm ‘ruimtelijk’.
De grote droom van Karin is het maken van een blijvende natuurlijke ingreep op een buitenlocatie. Karin zou de plek als een ontdekkingstocht te lijf gaan en een totaalbeleving maken voor jong en oud. Een bouwwerk met gangen en/of smalle ruimtes om door te lopen en weidse plekken om de grootsheid ervan te ervaren. Zij zou kunst en natuur verweven met elkaar.
www.karingerfen.nl
http://www.schikgodinnen.blogspot.com/
http://www.veerkracht2010.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=5lQvlbBc2Ds
Andreas Hetfeld
Het werk van Andreas Hetfeld gaat over de verbinding van de mens met de natuur. Over de schijnbaar grenzenloze, fascinerende mogelijkheden van de techniek. Over geloven en vragen die binnenin ons als mens leven: waar komen wij vandaan, waar gaan wij heen, én, wat doen wij hier? Kortom over de angsten en verlangens die inherent zijn aan ons mens zijn en onze sterfelijkheid.
Andreas Hetfeld is opgegroeid in heuvelachtig natuurgebied in Zuid Duitsland. De verbondenheid met de natuur en het plattelandsleven dat hij als kind heeft geleefd ademen door zijn werk. Het geluidsobject dat hij op deze locatie plaatst gaat over het mysterie van leven. Het werk zal een enorm contrast vormen met haar omgeving.
De grote droom van Andreas Hetfeld is om met ondersteuning van Nelson Mandela een groot Nest-project te verwezenlijken in Zuid Afrika. Het bij elkaar brengen van verschillende bevolkingsgroepen zal hierbij een grote rol gaan spelen.
Een interactieve theater voorstelling, waarbij het publiek onderdeel is van de act. Achter
een klein hekje ligt een 9 meter lange zeug. Ze snurkt luidruchtig op een bed van stro.
Naast het vetgemeste varken staat de boer. Hij nodigt het publiek uit om een kijkje te
nemen in haar buik. Al gauw lijken biggen zich te verdringen bij de tepels van de zeug.
Alleen zijn de spenen ingeruild voor kijkgaten. De voorstelling begint als de krul in de
staart zit.
.
Floor Coolsma
Het werk van Floor Coolsma gaat over haar eigen gedachten, haar eigen omgeving. Zij zoekt de verstilling, laat zien waar zij naar verlangt en wat haar aantrekt en afstoot in de wereld om haar heen. Zij kiest vaak voor dieren als onderwerp om deze gedachten een vorm te geven.
Speciaal voor deze locatie, een deels verbouwde schuur waar vroeger varkens hebben gestaan, laat Floor Coolsma zich beïnvloeden door haar eigen jeugdherinneringen aan het buiten wonen. In haar werk is zij op dit moment bezig met jagen en gevangen worden, prooi zijn. Daar zal het werk voor de fietsroute vast ook mee te maken hebben...
De grote droom van Floor Coolsma is eigenlijk heel klein: ze zou een groep dieren maken van brons om ergens in een bos te kunnen plaatsen. Door de tijd mag deze door mos begroeid en overwoekerd worden door planten. Je kunt ernaar zoeken, het zijn bijna onzichtbare ingrepen in de omgeving. Kleine konijnenpootjes in het asfalt tot aan je deur alsof ze aan je brievenbus hebben gesnuffeld. Goed kijken dus.
Geert van der Pol
Geert van der Pol wil met zijn levensgrote paard, ruiter en diersculpturen mensen bewust maken van het landschap waar ze in lopen. Zijn beelden kenmerken zich door een hoge mate van herkenbaarheid maar zijn geen exacte weergave van de werkelijkheid. De transparantie en het uit de natuur gebruikte materiaal zorgen ervoor dat de beelden telkens een eenheid vormen met de omgeving en het seizoen. Geert plaatst ze bij voorkeur niet op een sokkel, maar verankerd ze in de grond; zo vormen ze een onderdeel van het omringende landschap
Deze locatie, op het platteland, geeft Geert van der Pol de mogelijkheid om zijn beelden tot hun recht te laten komen.
De grote droom van Geert van der Pol bestaat uit een heuvel met er boven op 4 levensgrote gevleugelde paarden, geplaatst in de windrichtingen, waarbij de vleugels zo staan dat ze samen een grote koepel vormen, die zo groot is dat mensen er onder kunnen staan, en het dienst kan doen als ontmoetingsplaats.
www.geertvanderpol.com
Rob Sweere
Rob Sweere gaat in zijn werk veelal uit van transformatie en zijn werk bevat vaak medidatieve elementen. Sweere is vooral bekend van zijn Silent Sky Project. In dat project brengt hij wereldwijd verschillende groepen mensen samen die hij in stilte naar de lucht laat kijken. Van dat moment maakt hij een foto.
Rob Sweere: 'Wat ik voorop wil stellen, is een werkelijke beleving van het kunstwerk door zowel de maker als door het publiek. Kunst als actualiteit. Het gaat om een wezenlijke ervaring van het leven. Kunst maken is een manier om die ervaring op te roepen, en indien mogelijk die ervaring aan anderen over te dragen. Het is te vergelijken met een ritueel'.
www.robsweere.nl
Horst Grütering
Horst Grütering werkt als industrieel ontwerper en is onder deze groep kunstenaars eigenlijk een vreemde eend in de bijt. Samen met Mac Thiadens runt hij het bedrijf Fleximac, waar het zwaartepunt ligt op het maken van licht gewicht constructies van textiel. Horst ziet zichzelf als een ontwerper met een kunstzinnig handschrift. Zijn werk gaat over balans, licht, eenvoud en het raken van de essentie van een vorm: ‘less is more’
Op deze locatie gaat Horst de bloemetjes binnen zetten…
De grote droom van Horst Grütering is om op Terschelling tijdens Oerol op een grote vlakte één van zijn projecten in grote getalen uit te voeren. Zodra de zon onder gaat wordt het geheel mooi uitgelicht.
Wim Schermer
Wim Schermer verleidt mensen graag tot verwondering. Hij nodigt ze uit voorbij de grenzen van hun dagelijkse realiteit te kijken. Hij schept een prikkelende balans tussen gewoon en ongewoon waarmee hij de aandacht van zijn publiek weet te trekken. Eenmaal over de drempel ervaren bezoekers iets dat niet helemaal overeenkomt met hun verwachtingen, al kunnen zij dat niet direct thuisbrengen.
Het werk van Wim Schermer gaat in op de context. Onderzoek naar de aard van de locatie, de geschiedenis van de omgeving en de manier waarop mensen gebruik maken van de plek, vormt de inspiratie voor een werk. Op zijn beurt voegt het werk nieuwe betekenis toe aan de locatie.
Op de diverse locaties langs de route waar het werk van Wim te zien is, laat hij sporen achter. De sporen zijn abstract en roepen associaties op met graancirkels of met heksenkringen. Net als in de sagen en legenden waar Salland bekend om is, legt hij een verband tussen het dagelijkse en het bovennatuurlijke, tussen het aardse en het kosmische.
